ขิง
ขิง ภาษาจีนเรียกว่า “จี๋เกีย” ซึ่งหมายถึง ขิงอ่อน ส่วนขิงแก่ เรียกว่า “บอเกีย” เป็นเครื่องเทศเก่าแก่ ที่ชาวจีนใช้มานานกว่า 2,000 ปี เราใช้ส่วนเหง้าของขิงมาปรุงอาหารและเป็นกระสายยา แก้โรคและอาการ ต่าง ๆ ส่วนขิงอ่อนมักนำมาประกอบอาหารทั้งในครัวไทย จีน ญี่ปุ่น เกาหลี รวมทั้งประเทศอื่น ๆ ในเอเชียด้วย ขิงแก่มีรสเผ็ดกว่าขิงอ่อน และมีตัวยาสำคัญหลากหลายชนิด เหมาะสำหรับเป็นกระสายยา แก้โรคและอาการต่าง ๆ ปัจจุบันมีการสกัดสารที่มีประโยชน์จากขิง เพื่อใช้รักษาโรคอย่างกว้างขวาง
สรรพคุณ
• ขิงมีฤทธิ์อุ่น รสเผ็ด กลิ่นหอม สารซิงเจอรอน (zingeron) และจิงเจอรอล (gingerol) ซึ่งมีมากในขิงแก่ มีสรรพคุณช่วยย่อยอาหาร ขับเหงื่อ แก้ท้องอืดท้องเฟ้อ ลดเสมหะ แก้ไอ รักษาอาการหวัด แก้อาการเมารถเมาเรือ แก้อาเจียน ท้องเสีย แก้ปวด รักษาโรคกระเพาะ ช่วยการไหลเวียนของเลือด
• ใบ มีสรรพคุณขับลม รักษานิ่ว รักษาอาการฟกช้ำ
• ดอก ใช้ขับพยาธิ บำรุงธาตุไฟ
• ผล กินแก้ไข้
• ขิงสดและขิงแห้งจะให้สรรพคุณแตกต่างกัน ขิงสดจะมีฤทธิ์อุ่นและเผ็ด จึงดีต่อการทำงาน ของม้าม ปอด กระเพาะ ช่วยแก้หอบหืด ส่วนขิงแห้งมีฤทธิ์เผ็ดร้อน ช่วยแก้อาการปวดจากความเย็น แก้ท้องเสีย แก้อาการมือเท้าเย็น และรักษาโรครูมาติก
Leave your response!