แต่จะว่าไป ผมกลับรู้สึกว่า ผู้เขียนได้ทิ้งทวนไปแล้ว ตั้งแต่ภาคที่สาม(Harry Potter กับนักโทษแห่งอัซคาบัน) เพราะนับตั้งแต่ภาคหนึ่ง สอง และสาม ที่มีทั้งความสนุกและลงตัว แต่นับตั้งแต่ ภาค 4(Harry Potter กับถ้วยอัคนี) กลับทำได้น่าผิดหวังที่สุด เพราะไร้ซึ่งปมให้ชวนติดตาม จนเหมือนกับได้ดูกีฬาสีแห่งโลกเวทมนตร์ เพียงเท่านั้น ส่วนภาค 5(Harry Potter กับภาคีนกฟินิกซ์) ที่อาจจะดูสนุกกว่าภาคสี่อยู่บ้าง แต่ก็ไม่อาจทำให้จดจำและประทับใจได้มากเท่าใดนัก ภาค 6(Harry Potter กับเจ้าชายเืลือดผสม) จึงกลายเป็นความหวัง ว่าจะทำให้กลับมารู้สึกสนุกชวนติดตามได้อีกครั้ง

แต่บอกได้เลยว่า หากใครอยากจะดูภาคนี้ ให้ลืมฉากต่อสู้ ฉากที่ต้องลุ้น เพราะแทบทั้งเรื่อง กลับเน้นบทสนทนาซะเป็นส่วนมาก แถมยังมีรักกุ๊กกิ๊กของแต่ละคู่มากินเวลาของหนังมากเกินจำเป็น

ปมของหนัง เลยกลายเป็นจุดเดียวที่ผมคาดหวัง ว่าท้ายที่สุด จะทำให้เนื้อเรื่องที่เดินมาค่อนข้างเรื่อยๆเอื่อยๆ สามารถเอาชนะใจคนดู และไม่ต้องรู้สึกเสียดายเวลากับบทสนทนาอันยาวเหยียด ทว่า ในที่สุดแล้ว หนังเรื่องนี้ ก็ถูกจัดเข้าหมวดหมู่เดียวกับภาค 4 เพราะไม่สามารถมีบทสรุปให้รู้สึกว่า คุ้มค่ากับการเฝ้าทนดูมาสองชั่วโมงครึ่ง และที่แย่ไปกว่านั้น ผู้กำกับกลับเลือกที่จะจบแบบง่ายจนเกินไป จนงงไปเลยว่า ในหนังสือมันแต่งได้ห่วยขนาดนี้เชียวหรือ เพราะไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย ที่ฝ่ายตัวร้ายยอมเลิกราอะไรง่ายๆขนาดนั้น…

ก็คงต้องรอ และหวังในภาคต่อไป ว่าทางผู้กำักับ จะทำอะไรได้ลงตัวกว่าภาคนี้ แต่หากไม่มีแนวโน้มที่จะเป็นเช่นนั้น ก็คงได้แต่ภาวนา ให้เปลี่ยนผู้กำกับเสียดีกว่า !!!

หนังเรื่องนี้ มีส่วนคล้ายกับ The Mummy ภาคสาม ในแง่ที่ว่า เหมือนหนังหมดมุขในตัวมันเองแล้ว จึงต้องหาทางสอดแทรกประเด็นใหม่ๆ ที่พอจะโยงให้เกี่ยวข้องกันได้ เพราะ The mummy ก็เล่นไปเอาสุสานจิ๋นซีมาโยงกับมัมมี่ซะงั้น ส่วนเรื่องนี้ ก็เอาโลกยุคน้ำแข็งกับโลกยุคไดโนเสาร์มาเกี่ยวพันกัน

รูปแบบที่เห็นหลักๆ ก็คือ เจ้าสัตว์ตัวเล็กๆ(คือตัวไรหว่า) ยังคงพยายามไล่ล่าเก็บลูก หรือเมล็ดผลไม้อะไรสักอย่าง อย่างเอาเป็นเอาตายเช่นเดียวกับภาคแรก ซึ่งภาคนี้ ก็มีคู่แข่งที่เป็นสาวน้อยมาแย่ง และช่วยกันขโมยซีนความสนุกของหนังไปพอสมควร(ถ้าขาดไป ก็คงกร่อยไปนะ)

ส่วนไดโนเสาร์ที่น่าจะน่ากลัว แต่เอาเข้าจริงๆ กลับดูน่ารัก น่าเห็นใจไปซะอย่างนั้น โดยเฉพาะเจ้าลูกน้อยสามตัวของมัน ดูน่ารักน่าเลี้ยงดีเหมือนกัน !!!!

สามผองเพื่อน ช้างแมมมอธ เสือเขี้ยวดาบ และ เจ้าซิดตัวป่วน แถมด้วย แฟนสาวของช้างแมมมอธ ก็ยังคงเป็นตัวเดินเรื่องหลักๆเช่นเดิม เพียงแต่ความหนักแน่นของเนื้อหา กลับไม่เพียงพอให้แต่ละตัวละครหลักดูเด่นเท่าใดนัก มันจึงดูไม่ลุ้นเท่าภาคแรก จึงเหมือนที่ผมบอกว่า ถ้าขาดเจ้าตัวเล็กๆ ที่มาแย่งเมล็ดผลไม้ไป หนังคงกร่้อยลงไปพอสมควร

อย่างไรก็ตาม ใจความเนื้อหาหลักๆของเรื่อง ก็สอดแทรกมิตรภาพ และคำว่าครอบครัวไว้ได้ดี ภาพ Animation ก็ทำได้น่ารักน่าประทับใจ จึงเหมาะเป็นหนังสำหรับครอบครัวเรื่องหนึ่งที่ไม่ควรพลาด…

    แม้ว่ามันไม่อาจรักษาแชมป์อย่างที่เคยได้ แต่ถ้าดูเอาสนุกและไม่คิดอะไรมาก ก็จัดได้ว่าเป็นหนัง ACTION สุดมันมากๆ แถมถ้าใครชอบจริงๆ คงต้องเตรียมเงินไว้ภาคสามได้เลย เพราะท้ายที่สุด หนังจงใจทิ้งท้ายให้มีภาคต่ออย่างโจ่งแจ้งมากเกินไปหน่อย T__T

สถานที่จัดการแสดง :
• หอประชุมใหญ่ ศูนย์วัฒนธรรมแห่งประเทศไทย

จำหน่ายตั๋ว : http://www.thaiticketmajor.com

หลังจากผมเคยได้ชมละครเวทีอย่าง ทวิภพ และ บัลลังก์เมฆมาแล้ว ก็ได้ข้อสรุปส่วนตัวอย่างหนึ่งว่า ละครเวทีที่มีเนื้อหาเกินจริงอย่าง ทวิภพ สามารถสร้างภาพและฉากที่อลังการตื่นตาตื่นใจได้มากกว่า นั่นจึงทำให้บัลลังก์เมฆ ซึ่งมีข้อจำกัดทางเนื้อหามากกว่า เพราะเป็นเรื่องราวดราม่าที่ไม่เกินจริง ไม่สามารถสร้างภาพและฉากที่เหนือล้ำจนเกินคาดเดานัก
นั่นจึงเป็นที่มาว่า แม่นาคพระโขนง ละครเวทีในรูปแบบ เดอะมิวสิคัล เรื่องล่าสุด มีความน่าสนใจเป็นอย่างมาก ว่าฉากแสงสีเีสียงจะ้ำมีอะไรให้ตื่นตาตื่นใจได้แค่ไหนกัน!!!!

แรกเดิมทีที่เห็น คงมีคนบางกลุ่มที่คิดเหมือนผมว่า คุณนัท มีเรีย ที่มีหน้าตาฝรั่ง จะเหมาะกับบทนางนาคหรือ? แต่ภาพที่ปรากฏก็คือ คุณนัท สามารถทำให้คนดูเชื่อได้ว่าเธอเป็นนางนาคได้จริงๆ ไม่ว่าจะความสดใสน่ารักเมื่อครั้งยังเป็นคน ความน่ากลัวเมื่อเป็นผี รวมถึงความน่าสงสารเมื่อเธอถูกรุมทำร้าย

หากเทียบกับ ทวิภพ และ บัลลังก์เมฆในแง่ของบทเพลงแล้ว ผมยังยกให้ ทวิภพกินขาดในแง่ของเพลง โดยเฉพาะเพลงไฮไลท์ของเรื่อง ที่คุณแพท สุทธาธินี ร้องด้วยพลังเสียงอันยอดเยี่ยม ที่ทำให้ผมยังทึ่งและประทับใจมิรู้ลืม

แต่หากพิจารณาในแง่พลังเสียงเป็นรายบุคคล คุณนัท แห่ง แม่นาคพระโขนง ก็ยังคงดูด้อยกว่า คุณมด 3G แห่ง บัลลังก์เมฆ และ คุณแพท แห่ง ทวิภพ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่ได้ด้อยกว่ามากนัก เพราะโดยรวมแล้ว คุณนัท ก็ทำหน้าที่นักแสดงได้อย่างดีเยี่ยม ไม่แพ้ท่านอื่นๆ

แม่นาคพระโขนง เดอะมิวสิคัล อาจจะเรียกได้ว่าเป็นละครเวทีที่ครบรสมากที่สุด เพราะ มีทั้งความรัก ความเศร้า ความประทับใจที่มอบให้คนดู ความสนุก ขำๆที่ไม่ต้องหยาบคายนัก ความน่ากลัวจนทำให้สะดุ้ง และต้องลุ้นในหลายๆฉาก แถมด้วยความทึ่งในฉากอันตระการตาตระการใจกว่า ทวิภพและบัลลังเมฆ จนทำให้อินและรู้สึกเหมือนเป็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า

การเปลี่ยนฉากบนเวทีติดๆกันได้อย่างต่อเนื่อง บวกกับความลงตัวของนักแสดงมากความสามารถ ก็ช่วยเสริมปรุงแต่งให้ แม่นาคพระโขนง เดอะมิวสิคัล มีความลงตัวได้อย่างน่าทึ่ง

หากคุณเบื่อละครทีวี หากคุณรู้สึกซ้ำซากกับหนังภาพยนตร์
แม่นาคพระโขนง เดอะมิวสิคัล ก็เป็นอีกหนึ่งทางเลือกที่น่าสนใจ ที่จะช่วยให้คุณได้รู้ว่า ละครเวที แบบ The Musical มันน่าหลงใหลมากเพียงใด…..

ทั้งสองเรื่องดังกล่าวเป็นหนังเกาหลีที่ติดอันดับต้นๆในใจใครหลายๆคนอย่างแน่นอน
แต่ไม่รู้เป็นอะไร เพราะนับตั้งแต่หนังรักสุดโรแมนติค & ดราม่า อย่าง The Classic
กวักแจยัง กลับเลือกทางเดินที่จะมีสูตรสำเร็จในการทำหนังในรูปแบบที่เริ่มวนเวียนกับ การให้นางเอกเป็นพวกเหนือมนุษย์ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง

บางปมของหนังเช่น หนึ่งในพระเอกของเรื่อง ชอบหญิงสาวแก่คราวแม่ ก็ไม่รู้มีมาเพื่ออะไร และบทจะเฉลย ก็เฉลยซะตามแทบไม่ทัน จนเหมือนกับไม่อยากเฉลย
บางส่วน ของหนัง กลับลอกภาพวันวานจากหนังเรื่อง The Classic ที่เห็นแล้ว กลับยิ่งทำให้รู้สึกคิดถึง The Classic ซะมากกว่าอยากดูต่อ
และแม้แต่มุขดาราประกอบโผล่มาให้ฮาๆ ก็ถูกหยิบนำมาใช้ เพื่อให้คนดูอมยิ้มได้นิดหน่อย

แน่นอนว่าหนังพยายามจะเป็น Romantic & Comedy แต่โดยปมของหนังกลับไม่ได้สื่อให้รู้สึกได้อย่างนั้น จนเหมือนกับว่า นี่คือหนังที่ช่วยเสริมให้ WindStruck ดูดีขึ้นและดูๆแล้ว Windstruck ยังจะยำปมต่างๆได้อย่างมีรสชาติกว่า

หนังกับเพลง นับวันแทบจะแยกกันไม่ออก!!!
หนังดีๆ หากขาดเพลงเพราะๆ ก็เหมือนขาดเครื่องนำสาสน์ที่ดี ในการถ่ายทอดอารมณ์บรรยากาศของหนัง ที่สำคัญ หากเพลงดัง ภาพเรื่องราวของหนัง ก็จะยังคงวนเวียนให้ผู้ชมนึกถึง และเป็นปัจจัยหนึ่งที่ช่วยให้หนังโด่งดัง

แต่บางที หนังที่ยังดังไม่พอ กลับโดนเพลงขโมยซีน จนใครหลายคนลืม หรือ อาจไม่รู้เลยว่า
มันเป็นเพลงประกอบหนัง

ไม่รู้จักฉัน ไม่รู้จักเธอ เป็นตัวอย่า่งหนึ่ง ที่เพลงดังมากๆ แต่หนังอย่าง “สายลับจับบ้านเล็ก” กลับดูด้อยกว่าเพลงอย่างชัดเจน จนคิดไปว่า จริงๆแล้ว มันไม่ใช่เพลงประกอบหนัง แต่กลับเป็นหนังประกอบเพลง

เพราะอะไรจึงเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น ดังตัวอย่างอื่นๆที่ยังมีให้เห็นอยู่อย่างต่อเนื่อง
ไม่ว่าจะเป็น

กรณีรักแห่งสยาม & เพื่อนกูรักมึงว่ะ คงเพราะหนังเน้นเนื้อเรื่องเกย์ จึงยากจะทำให้หนังประสบความสำเร็จได้ เพราะ ไม่ว่าจะยังไง สังคมก็ยังแอนตี้เรื่องนี้อยู่พอสมควร

FriendShip เธอกับฉัน ทั้งที่มีดาราดาวรุ่งพุ่งแรง อย่าง มาริโอ้ และ สายป่าน เปิดตัวมาแบบน่าสนใจ แต่กลับหายไปอย่างเงียบๆ คงเพราะลักษณะความคล้ายบางประการกับ รักแห่งสยาม กล่าวคือ โฆษณาไว้อย่าง แต่เมื่อดูจนจบ คนดู กลับต้องอึ้งในบทสรุปของหนัง -___-!!!

ฝันหวานอายจูบ เหมือนจะน่าสนใจ แต่ด้วยกระแสนิยมการทำหนัง เป็นเรื่องสั้นๆสี่เรื่องเพื่อหว่านแหให้โดนใจคนส่วนใหญ่ แต่เมื่อมีจุดด้อยหนักๆเพียงเรื่องเดียว แถมเป็นเรื่องสุดท้ายที่ฉาย ความดีที่เรื่องอื่นๆทำมา ก็แทบลืมกันไปเลยทีเดียว

หนังที่เงียบหาย ไ่ม่โด่งดังนัก คงกลายเป็นเพียงหนึ่งในตัวเลือกให้คนเช่า DVD/CD เพื่อความบันเทิงภายในบ้านเพียงเท่านั้น ในขณะที่ทีมงานทำหนัง คงต้องอิจฉาลึกๆว่า เพลงประกอบกลับยังโลดแล่นอยู่บนรายการวิทยุได้อย่างต่อเนื่อง

อีกเหตุผลที่ ณ วันนี้ หนังอาจถูกเพลงกลบรัศมี เพราะ ค่ายหนังบางค่ายเป็นหนึ่งในบริษัทลูกของค่ายเพลง จึงมักจะมีเพลงดีๆมาประกอบ ซึ่งถ้าเพลงห่วยนัก แต่หนังดี รายได้ก็คงเป็นไปตามเป้า ส่วนคนทำเพลงก็คงจะเสมอตัว แต่หากกลับตารปัตร กลายเป็นหนังดังน้อยกว่า ผู้กำักับก็คงหนักใจอย่างแน่นอน

ซึ่งถ้าเทียบกับอดีต หนังกับเพลงประกอบไม่ใช่คู่แท้ที่ต้องมาเกื้อหนุนกัน ขนาดนี้ กล่าวคือ หลายๆเรื่อง ก็แค่มีเพลงประกอบ ดนตรีประกอบเพียงเล็กน้อย และไม่ได้มาดึงความน่าสนใจออกจากตัวหนังอย่างปัจจุบัน จะมีบ้าง ก็เช่น หนังอย่าง มหัศจรรย์แห่งรัก ที่มีดาราดังหลายคนเล่น แต่ดูเหมือนหนังจะเงียบ ทว่าเพลงกลับโด่งดัง จนบางคนอาจจะรู้เพียง มีเพลงเพราะๆชื่อ “มหัศจรรย์แห่งรัก” โดยที่ไม่เคยจดจำหนังเรื่องดังกล่าวได้เลย

และล่าสุดกับ A moment in June (ณ ขณะรัก) ก็เป็นอีกตัวอย่างที่เพลง ความคิด โด่งดังมาก จนหนังดูด้อยกว่า ซึ่งอาจมีเหตุผลคล้ายคลึงกับ รักแห่งสยาม & เพื่อนกูรักมึงว่ะ บวกกับเพราะเป็นหนังศิลปะ ที่ต้องใช้สมองและความคิดระหว่างดูมาก จนผู้ชมซาบซึ้งเพลงมากกว่าหนัง

แต่ถึงอย่างไร หนังหลายๆเรื่องก็ได้เพลงช่วยหนุนให้หนังลงตัว
เช่น แฟนฉัน หรือ Seasons Change

ในขณะที่เพลงหลายๆเพลง ถ้าขาดหนัง ก็คงไม่ดังเช่นกัน เพราะในท้ายที่สุด เพลงดังๆของบอย โกสิยพงศ์ ก็ยังมีการทำหนังสั้นเพื่อมาประกอบเพลง อย่าง Bitter Sweet

หนังกับเพลงจึงคล้ายคู่รักที่แยกกันไม่ออก ยอมๆให้กัน ผลัดกันนำ ผลัดกันตาม เกื้อหนุนซึ่งกันและกัน เพราะเรานั้นคู่กัน…

เคยบ้างไหม ที่เฝ้าถามหัวใจตัวเอง ว่าจะมีใครคนไหนที่รักเราจริง !!!


“จริง” ในที่นี้คืออะไร บ้างคงคิดเพียง เพื่อนคู่คิด เพื่อนคุย เพื่อนเที่ยว หรือคิดว่า้ต้องอยู่ร่วมทุกข์ร่วมสุข ให้กำลังใจกันและกัน
แต่ จำกัดนิยามคำว่า “รักแท้” อาจไม่ใช่แค่ที่กล่าว หากแต่ต้องได้รับการพิูสูจน์ถึงสถานการณ์จริง จึงจะได้รู้ว่า คนเคียงข้างที่คิดว่าใช่ เมื่อใดปัญหาความทุกข์ถาโถมเข้าใส่ เขาจะยังใช่คนเดิม ที่พร้อมเคียงข้างเราหรือไม่…

แรกเดิมที ว่าจะไม่สนใจซีรี่ส์ที่ส่อแววว่าจะเศร้า เพราะแค่ประเด็นพล๊อตเรื่องที่นำเสนอตั้งต้น ก็ดูจะหนักหน่วง เนื่องด้วยพระเอกเป็นโรคที่ทำให้ตาจะบอดในไม่ช้า แล้วก็คงนำมาซึ่งความเศร้ามากๆ จนถ้าอินมากๆ คงจะเครียดตามไปด้วย ทว่า เมื่อหลวมตัวดู ก็ติด จนถอนตัวไม่ขึ้น นั่นอาจเพราะ ในเนื้อหาที่ถ่ายทอด กลับไม่ใช่ความเศร้าจนเกินรับไหว หากแต่เป็นความสุขซาบซึ้ง ประทับใจ กับความรัก และแง่คิดดีๆที่มอบให้แก่กัน

“ชิกิ” ลูกสาวเจ้าของร้านขายข้าวสาร ที่กำพร้าแม่ตั้งแต่เด็ก นั่นจึงเป็นแรงบันดาลใจให้เธอต้องการจะเป็นหมอ เพื่อทดแทนความสูญเสียแม่ และขณะที่เธอทำหน้าที่เป็นแพทย์ฝึกหัด ก็ได้พบกับ “อาซูมิ” พี่ชายของเพื่อนสนิทที่ลาจากไปด้วยโรคร้าย
แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลกกับครอบครัวของ”อาูซูมิ” เมื่อเขาเป็นโรคที่จะทำให้ตาจะต้องบอดลงในไม่ช้า ทว่า นั่นก็กลับกลายเป็นพรหมลิขิตที่ทำให้เขาและเธอ มีโอกาสได้พบกับรักแท้ ที่ใครหลายๆคนเฝ้ารอ..

อ่านถึงตรงนี้ บางคนอาจคิดว่านี่คือเรื่องราวความเศร้า และเน้นแค่ความรักของคนเพียงสองคน แต่เมื่อได้ติดตามชม จะพบว่า ซีรี่ส์เรื่องนี้ ได้สอดแทรกความรักภายในครอบครัว ไว้ได้อย่างน่ารักและอบอุ่น มากกว่านั้น ความรักรายล้อมจากเพื่อน รวมถึงมิตรภาพและกำลังใจจากคนรอบข้าง ก็ได้ช่วยให้ซึ้งถึงคุณค่าของการมีชีวิตอยู่…

ท้ายที่สุด ในหลายฉากหลายตอน ก็สอดแทรกคำกล่าวคมๆ ซึ้งๆ ให้ความหมายดีๆมากมาย ดั่งเช่น

- เมื่อรัก จึงต้องจากลา…..
- อยากให้เห็นอะไรเป็นอย่างสุดท้าย ก่อนมองไม่เห็น?

สำหรับคำกล่าวสีชมพู มีคำเฉลยอยู่ข้างล่างนี้ครับ ใจนึงผมอยากเฉลย เพราะผมชอบคำตอบของนางเอกมากๆ
แต่อีกใจเกรงว่าจะเป็นการ spoil หากใครคิดจะชม ดังนั้น ถ้าใครไม่กลัวว่าจะเป็นการ spoil
ก็ให้ลากเมาส์ข้างล่างนี้ เพื่อดูคำตอบได้เลยครับ
ชิกิ บอกกับ อาซูมิว่า “สิ่งสุดท้ายที่ฉันอยากให้คุณมองเห็นคือ พรุ่งนี้“….

ยอมรับเลยว่า อนันดา พระเอกของเรื่อง เล่นได้ดีเยี่ยมและเหมาะสมแล้วกับรางวัลดารานำชายที่เพิ่งได้รับ แต่จะว่าไป การที่หนังเน้นที่ตัวพระเอกมาก กลับเป็นจุดอ่อน ที่ทำให้หนังหลงลืมและให้ความสำคัญกับตัวละครอื่นๆน้อยจนเกินไป….

หนังเปิดตัวมาได้อย่างน่าสนใจ กับพล๊อตเรื่องที่เข้าท่า ประกอบกับสถานที่วิวทิวทัศน์อันงดงาม จนพลันคิดไปว่า หนังเรื่องนี้ อาจเหมาะช่วยประชาสัมพันธ์ให้คนไทยได้เที่ยวไทย อาจเป็นเพราะพระเอกเป็นช่างภาพ ส่วนนางเอกเป็นไกด์ เราจึงได้เห็นภาพสถานที่งดงามมากมายในต้นเรื่อง รวมถึงภาพถ่ายสวยๆที่พระเอกถ่าย แต่อาจเพราะไม่มีตัวละครเป็นนักดนตรีเลยรึเปล่า!! ดนตรีประกอบที่คลอตอนต้นเรื่อง กลับไม่ได้ช่วยเสริมความอิ่มเอิบใจให้ความรักของทั้งคู่เท่าใดนัก


ช่วงกลางเรื่องเป็นต้นไป เนื้อเรื่องของหนังกลับกลายเป็นดราม่าที่หนักหน่วง และ อนันดา ก็แสดงได้ดีมากๆ แต่อย่างที่เกริ่นไว้ ว่าหนังพยายามเน้นที่ตัวพระเอกมากเกิน จนดูละเลยตัวละครอื่นๆ โดยเฉพาะพ่อและแม่ของนางเอก ที่ดูๆแล้ว ยังเข้าไม่ถึงบทบาท และดูเหมือนไม่ได้รักลูกตัวเองสักเท่าไหร่

แต่ถึงแม้หนังจะเครียดและเศร้าเป็นหลัก ทว่า ในบางฉากกลับสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะได้ รวมถึงเพลงประกอบอย่าง “เธอคือความฝัน” ก็เป็นแรงหนุนที่ช่วยให้หนังดูอบอุ่นขึ้นมากทีเดียว

เมื่อดูจบ ใครหลายๆคน คงมีคำถามให้ตัวเอง ว่า
“ฉันหรือเธอ ดีพอสำหรับอีกฝ่ายแล้วหรือยัง???”